Engelbewaarderskerk



H.H. Engelbewaarderskerk

De kerk aan de Johannus Poststraat heeft al met al toch wel een belangrijke rol gespeeld in ons leven. Toen de kerk er nog niet was vonden de diensten plaats in een noodkerk, waar ik me met name een ontzaglijk groot kussengevecht van herinner.

Foto noodgebouw

 

Foto noodkerk

 

We waren daar ooit namelijk met een aantal klassen om een bepaalde dienst bij te wonen.
Iedereen keurig gezeten in de banken in afwachting van de dingen die komen gingen, maar dat duurde op een bepaald moment wel erg lang. En des te langer we moesten wachten des te meer bekroop ons het gevoel dat we daar eigenlijk voor joker zaten en begonnen hier en daar wat jongens en meisjes wat baldadig te worden op een manier die totaal niet bij de kerk paste.
En ondanks dat het wat rumoerig begon te worden zagen we geen koster, geen pastoor, geen kapelaan of wie dan ook verschijnen, die voor wat meer rust hadden kunnen zorgen. De sfeer begon zodanig uit de hand te lopen dat een enkeling zelfs de knielkussentjes ter hand had genomen om er een ander een klap mee te verkopen.
En dat kreeg dan weer een vervolg, doordat daar weer op gereageerd werd, hetgeen dan weer aanstekelijk werkte op de anderen, met als resultaat dat binnen de kortste keren de gehele kerk een slaande massa werd met als dieptepunt dat er kussens door de lucht begonnen te vliegen, waarvan sommigen verkeerd gemikt waren en vervolgens op het altaar belandden.

Maar omdat je normaal nooit op deze in onze ogen heilige plek kwam, was er aanvankelijk nog de nodige terughoudendheid om daar het weggeworpen kussen van terug te halen, maar door het uitblijven van welke vorm van gezag dan ook voelde iedereen zich al vrijer worden en wel zodanig dat ook het altaar werd betreden.
Eerst om de kussens terug te halen, maar al snel vonden ook op deze heilige plek de gevechten plaats. De kerk was hoe dan ook een kolkende en wriemelende massa kinderen, waar door iedereen aan werd deelgenomen. Niemand kon er onderuit.
Maar omdat aan alle leuke dingen toch uiteindelijk weer een eind komt kwam na deze gigantische gooi- en smijtpartij toch iemand binnen die een eind heeft kunnen maken aan dit spektakel. Maar vergeten doen we het nooit.

In een later stadium toen de echte kerk uiteindelijk in gebruik kon worden genomen hebben we alle kerkelijke dingen ondergaan, waaronder de Heilige Communie, zodat je als volwaardig lid van de kerk door het leven kon gaan.
Onder invloed van onze ouders gingen we daarna veelvuldig naar de zondagsmissen en doordeweeks ook nog wel eens naar het lof (volgens van Dale: "kerkdienst in de avond of middag ter verering van het sacrament").
We hadden in die tijd pastoor Hupperetz die leiding gaf aan de kerk en een van de kapelaans was kapelaan van Dijk, die altijd de indruk wekte een gezellige draai te willen geven aan de katholieke activiteiten. Om die reden was hij dan ook veelvuldig te vinden in het Kontaktcentrum een ietsje verderop, waar in de avonduren heel vaak iets te beleven viel en waar wij met onze band de Rumbees ook veelvuldig hebben gespeeld.
Kapelaan van Dijk liet zich in geen enkel opzicht onbetuigd en was zichtbaar verheugd de pastorie tijdelijk de rug te hebben gekeer d en was voor mijn gevoel dan ook zo’n beetje de laatste die bij deze avonden weer huiswaarts keerde.

Wat me in ieder geval van de kerk zal bijblijven was de sfeer bij grote gelegenheden als pasen en kerst, waarbij een voltallig koor op het balkon prachtige liederen ten gehore bracht onder leiding van de heer Moeskops.
Ook de biecht zal me altijd bijblijven, waarna je na gedane vreselijke bekentenissen weer kon plaatsnemen in de banken en met een weesgegroetje weer schoon schip had gemaakt.
De laatste keren dat ik er geweest ben was vanwege een afscheidsdienst van een dierbare, waarbij ik in ieder geval heb kunnen constateren dat de kerk ten opzichte van vroeger flink is ingekort waardoor er ruimte is gecreëerd waar andersoortige activiteiten plaatsvinden, waaronder een ontmoetingsruimte.
De H.H. Engelbewaarderskerk heeft een warme plek in veler harten. Dat staat als een godshuis.

In verband met de ontkerkelijking heeft de Engelbewaarderskerk per 13 juni 2011 zijn deuren gesloten. Het gebouw is op de gemeentelijke monumentenlijst geplaatst en doet nu dienst als uitvaartcentrum.
Daarvan is een presentatie op youtube te vinden.

Zie Uitvaartcentrum Johannes Poststraat Hoorn

\